Agentsessie

Wat is een agentsessie?

Een agentsessie is één draaiend exemplaar van een AI-agent. Ze heeft een eigen gespreksgeschiedenis, eigen werkbestanden, de tools en rechten die ze meekreeg, en een levensduur die begint wanneer iemand er werk in gooit en stopt wanneer iemand of iets ze afsluit. Twee collega's die dezelfde agent twee verschillende vragen stellen, krijgen twee sessies. Niet één agent die twee dingen tegelijk jongleert.

Dat begrip bestaat omdat het model eronder niets bijhoudt. Een model-API is stateless: elke aanvraag komt binnen zonder geschiedenis, en het model vergeet de hele boel zodra het geantwoord heeft. Alles wat een agent doet aanvoelen alsof hij de draad vasthoudt, dat hij weet wat je twee minuten geleden vroeg en dat het bestand dat hij schreef er nog staat, is dus toestand die iets buiten het model bewaart. De sessie is die plek.

Anthropic vat het in de documentatie van Managed Agents samen als een draaiend agentexemplaar binnen een omgeving, dat een bepaalde taak uitvoert en output oplevert. Microsoft zegt hetzelfde vanuit de infrastructuur: een session ID wijst een logische sessie aan met bewaarde toestand, inclusief de home-map van de agent. Een sessie lijkt meer op een bureau dan op een persoon, met de papieren van één dossier erop en een naamplaatje dat in elke logregel over dat dossier terugkomt.

Wat zit er in een sessie?

• De berichtengeschiedenis. Elk bericht van de gebruiker, elke beurt van het model, elke tool-oproep met het resultaat dat terugkwam, op volgorde. Dit gaat bij elke beurt opnieuw naar het model, dus dit is meteen ook het stuk dat geld kost.

• De werkbestanden. Microsoft geeft elke hosted sessie een blijvende $HOME, bewaart die wanneer de compute wordt afgebroken en zet ze terug wanneer de sessie hervat. Anthropic koppelt de bestanden die een sessie zelf maakt aan die sessie.

• De tools en rechten voor deze run. Bij Anthropic kan je de tools en MCP-servers van een sessie halverwege aanpassen, en die wijzigingen blijven lokaal aan de sessie: ze gaan niet terug naar de onderliggende agent. Met credentials werkt het net zo, via vault-IDs die je meegeeft bij het aanmaken. Wat deze agent mocht, is een antwoord per sessie.

• Een identificatie die het transcript, de bestanden, de factuurlijn en elke logregel aan hetzelfde stuk werk vasthaakt.

Elke leverancier heeft er een ander woord voor. Anthropic spreekt van een session en noemt wat erdoor stroomt events. OpenAI noemt het blijvende object een conversation. De Agent Development Kit van Google spreekt van een Session, één gespreksdraad tussen een gebruiker en jouw agent. Microsoft splitst het in twee: de session ID hoort bij de compute en de bestanden, terwijl de conversation ID een blijvend verslag van de geschiedenis is dat los van die compute bestaat. Twee objecten, twee levensduren, één platform, en net daarom stel je de vraag hoelang iets bewaard blijft per object en niet per product. Een run is geen van die dingen. Een run is één uitvoering op de sessie, en in één sessie passen er veel.

Van het eerste bericht tot het verwijderen

Starten. Een sessie begint wanneer iemand een eerste bericht stuurt, wanneer jouw code er een aanmaakt, of wanneer een planning afgaat. Het platform van Microsoft maakt ze aan bij het eerste gebruik en zet er een sandbox bij.

Idle gaan. Idle betekent dat de agent op jou wacht, niet dat hij klaar is. De statussen bij Anthropic zijn idle, running, rescheduling en terminated, en een sessie die haar werk afmaakt gaat naar idle, niet naar terminated. Idle is ook waar de teller stopt: sessie-runtime kost $0,08 per sessie-uur en loopt enkel terwijl de status running is. Microsoft rekent de CPU en het geheugen van actieve sessies aan en breekt de compute af na een idle timeout die je zelf zet tussen 5 en 60 minuten, standaard 15, met behoud van de bestanden.

Hervatten. Verwijs opnieuw naar dezelfde session ID en het platform zet de toestand terug op verse compute, zodat iemand van een dossier kan weglopen en er later aan verder kan.

Afsluiten. Hier gaat het het vaakst mis. Anthropic houdt archiveren en verwijderen uit elkaar: archiveren blokkeert nieuwe events maar houdt de geschiedenis, verwijderen wist definitief het dossier van de sessie, haar events en haar sandbox. Memory stores, vaults en bestanden die je zelf hebt geüpload overleven dat; bestanden die de sessie zelf gemaakt heeft verdwijnen met haar bestandssysteem. De hosted agents van Microsoft verwijderen een sessie definitief na 30 dagen zonder activiteit. Haal dus binnen wat je wil houden voor je verwijdert, en zoek uit hoe lang de inactiviteitsklok van jouw platform loopt.

Eén supportsessie van begin tot eind

Een supportagent draait op Claude Sonnet 5 in jullie helpdesk. Anna opent om 09:12 ticket 2026-1184 en vraagt waarom een klant twee keer aangerekend is.

1. 09:12, aangemaakt. Er opent een sessie onder de identiteit van Anna, met een ID, een lege werkmap en de tools van deze agent: leestoegang tot de facturatiedatabank en tot de betaalprovider, plus één schrijftool die een concept-antwoord klaarzet.

2. 09:12 tot 09:19, running. Zes beurten van het model. De agent haalt beide betaalrecords op, vindt een herhaalpoging die twee keer geboekt is, en schrijft een klein bestandje met de laatste twaalf betalingen van die klant. Dat bestand bestaat in de sessie en nergens anders.

3. 09:19 tot 09:27, idle. De schrijftool vraagt een bevestiging en Anna hangt aan de telefoon. Er draait niets, dus er wordt geen runtime aangerekend.

4. 09:27 tot 09:34, running, daarna idle. Anna bevestigt, het concept komt op het ticket, en de agent doet een laatste beurt zonder tool-oproep erin.

Wat het kost. De sessie stuurde over die beurten heen ongeveer 180.000 input-tokens, omdat elke beurt alles ervoor opnieuw meestuurt, waarvan 140.000 uit de cache kwamen, plus 12.000 output-tokens. Aan de tarieven van Sonnet 5 is dat $0,08 voor de 40.000 niet-gecachete input-tokens aan $2 per miljoen, $0,03 voor de cache-reads aan $0,20 per miljoen en $0,12 voor de output aan $10 per miljoen. De runtime liep 14 minuten, dus 14/60 uur aan $0,08 komt daar $0,02 bij. Samen ongeveer 25 dollarcent, en de acht minuten idle kostten niets.

Wat blijft. Het concept-antwoord, want een tool-oproep heeft het in de helpdesk geschreven. Het bestandje met twaalf betalingen niet, want dat heeft enkel in het bestandssysteem van de sessie bestaan. Het transcript blijft bij Anthropic staan tot iemand de sessie verwijdert. En morgen weet de agent niets over deze klant, want er is niets naar een memory store geschreven.

Een agentsessie tegenover agent memory

Deze twee worden voortdurend door elkaar gehaald, en één vraag zet ze uit elkaar: wat staat er morgen nog?

Een sessie is een werkblad met een einddatum. Ze houdt het volledige gesprek bij en elk bestand dat de agent aangeraakt heeft, en daardoor voelt ze als een uitstekend geheugen zolang je erin zit. Sluit ze en standaard gaat alles mee weg.

Geheugen is wat iemand bewust opgeschreven heeft. Een lijn in een geheugenbestand, een rij in een klantentabel, een feit in een vector store. Het staat er morgen omdat een bewuste schrijfactie het ergens gezet heeft waar de sessie geen eigenaar van is.

Een agent die jouw dossier van gisteren vergeten is, doet dus wat hij hoort te doen. Diezelfde logica bepaalt hoe je met lang werk omgaat: een taak die een sessie overleeft, een goedkeuring die drie dagen blijft liggen of een migratie die over een weekend loopt, heeft haar toestand nodig op een plek die langer meegaat dan de sessie.

Waar moet je op letten bij het gebruik van agentsessies

Een sessie die lekt tussen gebruikers is een defect, geen eigenaardigheid. Microsoft is in de documentatie van hosted agents duidelijk: stuur je twee gebruikers naar dezelfde sessie, dan zien ze elkaars gegevens. Het platform koppelt sessies standaard aan de identiteit van de oproeper, en wanneer je eigen toepassing haar gebruikers zelf aanmeldt, geef je per gebruiker een identificatie mee. Die moet je volgens Microsoft aan serverkant afleiden, nooit uit een waarde die de browser aanlevert.

Zet de rem per sessie. Claude Managed Agents aanvaardt een budget bij het aanmaken van een sessie en pauzeert ze met stopreden budget_reached zodra dat plafond bereikt is. Zet er een voor alles wat onbewaakt draait, want de sessie is ook het ding dat je kan stilleggen.

Het session ID is jouw incidentdossier. Als een klant zegt dat de assistent iets fout verteld heeft, wil je één identificatie die het transcript, de tool-oproepen, de bestanden en de kost bovenhaalt. Loggen je systemen wel gebruikers en dagen maar geen sessies, dan begint elk onderzoek met zoeken.

Beantwoord de bewaarvraag per functie. Anthropic zegt zelf dat Managed Agents niet in aanmerking komt voor zero data retention, omdat sessies stateful zijn en hun transcripts blijven staan tot je ze verwijdert. OpenAI houdt response-objecten standaard 30 dagen bij, terwijl conversation-objecten buiten die klok vallen. Twee functies van hetzelfde bedrijf antwoorden dus anders, en jij hebt het antwoord nodig van de functie die je gebruikt.